Depresja Nerwicowa i dystymia – ich przyczyny, objawy i leczenie

Lucyna Muraszkiewicz

Depresja Nerwicowa

jest terminem odnoszącym się do zaburzeń nastroju. Jest diagnozowana w przypadku przewlekłych i niezbyt nasilonych stanów depresyjnych, które występują w przebiegu zaburzeń nerwicowych, o charakterze lękowym i fobii. Zburzeniom nastroju towarzyszą takie objawy nerwicowe, jak przewlekły lęk, lęk napadowy, fobie i natręctwa. Mogą pojawiać się stany dysforii, skargi o charakterze hipochondrycznym. Pacjenci mają poczucie mniejszej wydolności intelektualnej, gorszej kondycji fizycznej, uczucie przewlekłego zmęczenia i wyczerpania, utraty energii życiowej i zainteresowań, zmniejszonej aktywności życiowej. Pacjentów z diagnozą depresji nerwicowej często charakteryzują specyficzne cechy osobowościowe, określane, jako osobowość histrioniczna, niedojrzała i labilna emocjonalnie.

Podstawową formą leczenia jest psychoterapia, w wielu przypadkach nasilonych objawów stosuje się jednocześnie leczenie nowymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Dystymia

Termin dystymii obejmuje nerwicowy zespół depresyjny, jak również tzw. depresyjne zaburzenia osobowości. Zazwyczaj początek zaburzenia przypada na okres młodości. Jest stanem przewlekłego obniżenia nastroju, trwającym nawet kilka lat. Jednak zaburzenia nastroju nie są na tyle nasilone, aby uzasadnione było rozpoznanie depresji nawet o nasileniu umiarkowanym czy łagodnym. Nie mniej, badania zwracają uwagę na fakt, że choć zaburzenia nastroju są niewielkie, to utrzymują się kilka lat, istnieje ciągła obecność objawów, a stany remisji są krótkotrwałe, choć występują okresy względnie dobrego samopoczucia Objawy dystymii są podobne, jak w depresji nerwicowej. Mogą pojawiać się nasilone objawy somatyzacyjne – zaburzenia czynności układu krążenia, bóle mięśniowe, kręgosłupa, brak apetytu, oraz zaburzenia snu ( wczesne budzenie się). Cechami osobowościowymi jest bierność, uległość i zależność. Osoby dystymiczne sprawiają wrażenie przewlekle cierpiących, wymagających współczucia, wsparcia, opieki, a nawet wyręczania ich w wielu codziennych obowiązkach, co tym samym jeszcze bardziej uzależnia ich od otoczenia. Manifestują szczególny styl funkcjonowania – nieszczęśliwości bez względu na wydarzenia życiowe, niewydolności w pełnieniu ról społecznych, wszystko wymaga od nich dużego wysiłku. Prezentują silną potrzebę uzależnienia się od innej osoby, którą postrzegają, jako silną i dominującą. Przeżywają nasilony lęk przed autonomią. Cechuje ich brak radości, zadowolenia i satysfakcji życiowej we wszystkich obszarach funkcjonowania. Są nieustannie narzekający i zniechęceni. Nie mają celów życiowych, ambicji i planów. Osoby z zespołem dystymicznym mogą manifestować złość i wrogość do otocznia, nieustanne pretensje i roszczenia, oraz pogardę i niechęć, szczególnie wobec osób najbliższych.

Należy zwrócić uwagę, że pod terminem dystymii mogą się kryć zarówno zaburzenia afektywne w niewielkim stopniu nasilenia, jak i zaburzenia osobowości czy zaburzenia nerwicowe. Właściwa diagnoza determinuje sposób leczenia, jak i jego efektywność. Bezwzględnym wskazaniem jest podjęcie psychoterapii.

No votes yet.
Please wait...

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o