ADHD u dzieci i dorosłych

Zaburzenie to charakteryzuje się trwałymi problemami w sferze behawioralnej i poznawczej, czyli problemami z utrzymaniem uwagi, kontrolą impulsywności i nadmierną ruchliwością. ADHD jest zaburzeniem mechanizmów samokontroli. U podłoża objawów ADHD istnieje przewaga procesów pobudzenia nad hamowaniem, nieprawidłowość procesów hamowania. Nadmierna aktywność, problemy z kontrolą zachowania, problemy z uwagą i koncentracją na zadaniach, pojawiają się i utrzymują we wszystkich sytuacjach i sferach funkcjonowania.

ADHD zdecydowanie ma wpływ na nie wykorzystanie całego potencjału intelektualnego, osobowościowego, zdolności i umiejętności społecznych, co bezpośrednio przenosi się na poczucie braku satysfakcjonującej jakości życia.

Badania wskazują, że zaburzenie może występować – 2,5% dorosłych po 17 roku życia. Zdarza się, że objawy nadpobudliwości ruchowej wyciszają się w wieku dorosłym, a problemem pozostają zaburzenia uwagi.

Ocenia się, że występowanie wtórnych zaburzeń psychicznych z powodu ADHD dotyczy aż 80% osób z tą diagnozą.

Uważa się, że genezą ADHD jest uwarunkowanie konstytucjonalne. ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym związanym z obniżoną aktywnością dopaminową układu nerwowego, co ma wpływ na wiele obszarów mózgu: korę przedczołową odpowiedzialną za koncentrację uwagi, układu limbicznego odpowiedzialnego za kontrolę emocji.

Zaburzenie ma charakter rodzinnego występowania. Badania pokazują, ze prawdopodobieństwo jego wystąpienia u rodziców lub rodzeństwa jest powyżej przeciętnej. Jednak naukowcy zwracają uwagę na fakt, że choć zaburzenie ma charakter uwarunkowań genetycznych, to jednak rozwija się w procesie interakcji ze środowiskiem, a środowisko rodzinne jest znaczące dla rozwoju objawów. Istnieje pogląd, że dziedziczy się predyspozycje do ADHD, ale czy ono uaktywni się i w jakim stopniu zależy od czynników środowiskowych.